Pilihan raya selalunya menyaksikan parti politik bertembung dengan lawan di luar. Apa yang sedang berlaku di Permas jauh lebih menarik kerana konflik yang tercetus bukan antara Pakatan Harapan dan Barisan Nasional, sebaliknya antara kepimpinan parti dengan akar umbi parti sendiri. Ketika Presiden Amanah, Mohamad Sabu, menegaskan bahawa isu pencalonan Sharon Teo telah selesai dan tidak menimbulkan sebarang masalah, jentera Amanah Pasir Gudang pula tampil secara terbuka mengumumkan pendirian untuk tidak membantu calon yang dipilih parti.
Jika semuanya sudah selesai, mengapa bantahan masih berterusan? Jika keputusan parti diterima sepenuhnya, mengapa sidang media boikot masih perlu diadakan? Jika akar umbi benar-benar bersetuju dengan keputusan yang dibuat, mengapa mereka sanggup membawa rasa tidak puas hati itu ke ruang awam ketika pilihan raya semakin hampir?
Inilah kelemahan terbesar yang sedang menghantui Amanah di Permas. Pimpinan pusat melihat isu tersebut sebagai selesai sebaik keputusan dibuat. Akar umbi pula melihat isu itu masih hidup kerana mereka merasakan pandangan mereka tidak pernah benar-benar didengar. Kepimpinan bercakap mengenai keputusan. Akar umbi bercakap mengenai proses. Kepimpinan bercakap mengenai calon. Akar umbi bercakap mengenai penghormatan terhadap suara mereka.
Ramai cuba mengalihkan perdebatan kepada soal kaum dan agama. Sharon Teo merupakan calon bukan Melayu dan bukan Islam pertama yang diketengahkan Amanah dalam pilihan raya negeri Johor. Pencalonan tersebut membawa mesej bahawa Amanah mahu dilihat sebagai parti pelbagai kaum yang terbuka kepada semua rakyat Malaysia. Naratif itu mungkin kelihatan menarik dari sudut imej politik nasional. Apa yang berlaku di Permas menunjukkan bantahan yang muncul tidak berlegar di sekitar isu kaum atau agama.
Tiada kenyataan daripada Amanah Pasir Gudang yang mempertikaikan pencalonan Sharon atas faktor tersebut. Bantahan yang dibangkitkan berkisar kepada isu yang jauh lebih sensitif dalam mana-mana organisasi politik, iaitu calon payung terjun. Kepimpinan kawasan mendakwa mereka telah mengemukakan bantahan sejak beberapa bulan lalu. Surat telah dihantar kepada pimpinan negeri dan pusat. Kebimbangan telah disuarakan. Pandangan telah diberikan. Mereka mendakwa tiada maklum balas yang meyakinkan diterima sebelum keputusan dimuktamadkan.
Di sinilah terletaknya cabaran sebenar yang sedang dihadapi Amanah. Dalam politik, ahli boleh menerima calon yang mereka tidak kenal. Ahli juga boleh menerima keputusan yang tidak memihak kepada mereka. Apa yang lebih sukar diterima ialah apabila mereka merasakan suara mereka langsung tidak mempunyai nilai dalam proses membuat keputusan. Perasaan itulah yang sering menjadi punca kepada keretakan hubungan antara pimpinan dan akar umbi.
Keadaan menjadi lebih serius apabila Permas bukan kerusi yang boleh dianggap selamat. Pilihan raya lalu menyaksikan pertandingan yang sengit. Dalam suasana seperti itu, setiap petugas mempunyai peranan. Setiap jentera mempunyai nilai. Setiap sukarelawan yang turun ke lapangan boleh memberi kesan kepada keputusan akhir. Sebab itu kenyataan bahawa jentera kawasan tidak akan membantu calon parti sendiri tidak boleh dianggap sebagai isu kecil yang akan hilang dengan sendirinya.
Isu yang sedang berlaku di Permas jauh lebih besar daripada nama Sharon Teo. Isu ini turut menguji sejauh mana hubungan antara kepimpinan Amanah dengan akar umbi mereka sendiri. Mohamad Sabu boleh berkata isu tersebut telah selesai. Realiti di lapangan menunjukkan masih ada kelompok yang berpendapat sebaliknya.
