Ada sesuatu yang semakin tidak sihat dalam naratif Kerajaan MADANI hari ini. Setiap kejayaan dipersembahkan seolah-olah lahir daripada tangan seorang Perdana Menteri, seorang Menteri Besar atau kelompok pemimpin Pakatan Harapan semata-mata. Setiap pelaburan, projek, bantuan dan pencapaian kerajaan diceritakan menggunakan bahasa “saya buat”, “saya beri”, “saya bawa” dan “saya selesaikan”. Namun apabila muncul masalah, kegagalan atau tekanan politik, seluruh kerajaan pula diminta memikul tanggungjawab bersama. Inilah politik membolot kredit tetapi mengagihkan beban.
Teguran Profesor Emeritus Tan Sri Dr Nordin Kardi menerusi hantaran Facebooknya wajar dibaca sebagai amaran terhadap ketidakjujuran politik yang semakin menjadi kebiasaan dalam Kerajaan Perpaduan. Kerajaan ini bukan dibentuk oleh PH secara bersendirian. Ia tidak berdiri hanya kerana PKR, DAP atau Amanah. Kerajaan hari ini wujud kerana UMNO-BN memilih untuk memberikan kestabilan ketika negara berhadapan kebuntuan politik. Tanpa sokongan UMNO-BN, struktur pentadbiran yang ada hari ini mungkin tidak pernah terbentuk.
Malangnya, selepas hampir empat tahun, UMNO masih dilayan seolah-olah penumpang dalam kerajaan milik PH. Timbalan Perdana Menteri dan menteri-menteri UMNO-BN memilih untuk menahan diri, menjaga kesetiakawanan, mengurus kementerian dan mempertahankan kestabilan pentadbiran. Mereka tidak menjadikan pentas kerajaan sebagai medan membalas setiap cercaan daripada rakan sendiri. Namun sikap berdiam diri itu akhirnya ditafsirkan sebagai ketiadaan sumbangan.
Dalam tempoh yang sama, sebahagian pemimpin dan jentera siber PH terus membina persepsi bahawa UMNO tidak pernah berjasa kepada negara.
Sejarah lebih enam dekad pemerintahan cuba diringkaskan sebagai zaman rasuah, rompakan dan kegagalan. Malaysia digambarkan seolah-olah baru memiliki hospital, jalan raya, universiti, kawasan perindustrian, masjid, bekalan air, biasiswa dan hubungan diplomatik selepas tahun 2022. Petronas pula seakan-akan baru ditubuhkan semalam, manakala sistem pentadbiran awam digambarkan seolah-olah tidak pernah mengenal tatakelola sebelum datangnya Kerajaan MADANI.
Naratif seperti ini bukan sahaja dangkal, malah menghina sejarah negara dan kebijaksanaan rakyat. Malaysia tidak dibina dalam tempoh empat tahun. Kemajuan yang dinikmati hari ini berdiri di atas asas yang dibina selama puluhan tahun oleh pentadbiran terdahulu, penjawat awam, jurutera, guru, anggota keselamatan, diplomat dan pemimpin pelbagai generasi. Mengakui jasa UMNO tidak bermaksud menutup kelemahan parti itu. Namun memadam seluruh sumbangannya demi membina mitos bahawa PH ialah penyelamat tunggal negara merupakan satu bentuk ketidakjujuran politik.
Kerajaan pula bukan pentas persembahan individu. Setiap keputusan besar melibatkan Kabinet, kementerian pelaksana, agensi kerajaan, penjawat awam, peruntukan negara dan kerjasama pelbagai pihak. Bantuan kepada rakyat menggunakan wang awam, bukannya wang peribadi mana-mana pemimpin. Pelaburan asing juga bukan hasil satu pertemuan atau satu ucapan semata-mata, sebaliknya bergantung pada dasar, rundingan, kestabilan pentadbiran, infrastruktur dan pelaksanaan berterusan.
Namun terlalu banyak pencapaian kerajaan hari ini dipasarkan menggunakan bahasa yang memusatkan segala-galanya kepada seorang tokoh. Jarang kedengaran ungkapan bahawa kerajaan telah memutuskan, Kabinet telah bersetuju atau kementerian telah melaksanakan. Budaya “saya, saya dan saya” akhirnya menjadikan pentadbiran negara kelihatan seperti projek penjenamaan peribadi, bukannya sebuah kerajaan kolektif.
Persoalan Nordin Kardi cukup jelas, di manakah pengiktirafan terhadap kementerian yang diterajui UMNO-BN? Siapa mengurus pembangunan desa dan luar bandar?
Siapa mempertahankan kepentingan diplomatik negara dalam suasana geopolitik dunia yang semakin mencabar?
Siapa menjaga pertahanan, keselamatan dan kesiapsiagaan Angkatan Tentera?
Siapa mengendalikan pendidikan tinggi yang melibatkan ratusan ribu mahasiswa, pensyarah dan institusi pengajian?
Siapa mengurus sektor komoditi, perdagangan serta pelaburan strategik?
Menteri-menteri UMNO-BN bukan patung hiasan dalam Kabinet. Apabila kerajaan dilihat cekap dan berjaya, sebahagian pencapaian itu datang daripada portfolio yang mereka pimpin. Menafikan sumbangan tersebut bukan sekadar tidak mengenang budi, malah mencipta gambaran palsu bahawa UMNO hanya diperlukan untuk mencukupkan angka sokongan, bukan sebagai rakan pentadbiran yang sebenar.
Di sinilah terletaknya percanggahan terbesar Kerajaan Perpaduan. PH mahu UMNO terus setia, mahu Ahli Parlimennya mempertahankan kerajaan, mahu menteri-menterinya bekerja dan mahu akar umbi menerima kerjasama tersebut. Pada masa sama, UMNO terus dihina, dipersalahkan dan dijadikan bahan serangan. Apabila parti itu berdiam diri, kesabarannya dianggap kelemahan. Apabila mula bersuara, ia dituduh menggugat kestabilan. Apabila membuka ruang kepada persefahaman politik baharu, jentera PH segera mendesak supaya menteri-menteri UMNO ditendang keluar.
Reaksi sedemikian mendedahkan bahawa sebahagian dalam PH tidak pernah melihat UMNO sebagai rakan setara. Mereka mahu undi UMNO tetapi tidak mahu menghormati maruahnya. Mereka mahu kestabilan daripada UMNO tetapi enggan berkongsi kredit. Mereka mahu UMNO mempertahankan kerajaan, namun terus membiarkan parti itu dihentam oleh tentera siber sendiri. Hubungan seperti ini bukan perkongsian yang adil, sebaliknya satu susunan politik berat sebelah.
Perlu diingatkan bahawa UMNO dan PH tidak bergabung menjadi sebuah parti. Tiada penggabungan perlembagaan yang menghapuskan identiti atau hak UMNO untuk menentukan masa depannya. Yang wujud hanyalah persefahaman bagi membentuk kerajaan dan menjaga kestabilan negara. Persefahaman itu hidup atas kepercayaan, penghormatan dan budi politik, bukannya penyerahan mutlak kepada kehendak satu pihak.
UMNO memilih PH ketika mempunyai pilihan lain. Parti itu menolak kerjasama dengan PAS dan BERSATU demi membentuk sebuah kerajaan yang dianggap lebih stabil dan sederhana. Keputusan tersebut mempunyai harga politik yang mahal. Ramai ahli dan penyokong terpaksa menelan perasaan, menyusun semula pendirian dan menerima musuh lama sebagai rakan kerajaan. Setelah pengorbanan sebesar itu dilakukan, UMNO masih digambarkan sebagai beban dan punca segala kerosakan negara.
Corak yang sama turut berlaku di Negeri Sembilan. Poster pencapaian kerajaan negeri diterbitkan dengan reka bentuk menarik dan angka yang mengagumkan. Usaha memaklumkan kejayaan kepada rakyat sememangnya wajar. Masalah timbul apabila pencapaian semasa digunakan untuk merendahkan Menteri Besar terdahulu dan menggambarkan seolah-olah negeri itu hanya mula membangun selepas PH mengambil alih kepimpinan.
Bandar Baru Sendayan, pertumbuhan Nilai, kawasan industri, institusi negeri dan rangkaian infrastruktur tidak muncul dalam satu malam. Semua itu mempunyai sejarah, perancangan dan kesinambungan daripada pentadbiran terdahulu. Tok Mat dan Tan Sri Mohd Isa Abdul Samad mungkin mempunyai kelemahan masing-masing, namun tidak jujur untuk menggambarkan mereka seolah-olah tidak meninggalkan sebarang asas pembangunan.
Lebih ironik, kerajaan Negeri Sembilan hari ini turut disokong dan digerakkan oleh Exco UMNO-BN. Jika pencapaian kerajaan negeri ialah hasil kerja satu pasukan, mengapa naratif politik hanya membesarkan Menteri Besar dan PH?
Adakah Exco UMNO tidak bekerja?
Adakah portfolio yang mereka pegang tidak menyumbang kepada kejayaan pentadbiran?
Sekali lagi, UMNO diperlukan untuk mentadbir tetapi dipadam apabila kejayaan diumumkan.
Selama hampir empat tahun, UMNO memilih untuk kekal setia kepada kerajaan. Presiden UMNO dan menteri-menteri parti itu tidak melancarkan perang terbuka terhadap PH. Mereka terus memberikan jaminan bahawa kerajaan Persekutuan akan dipertahankan selagi khidmat mereka diperlukan. Namun kesetiaan bukan penghambaan, kesabaran bukan kebodohan dan berdiam diri bukan persetujuan untuk dihina tanpa batas.
UMNO mempunyai ahli, akar umbi dan maruah politik. Parti itu tidak boleh selama-lamanya dipaksa menjadi perisai kepada kerajaan tetapi pada masa sama dijadikan sasaran oleh jentera rakan sendiri. Sebarang persefahaman hanya mampu bertahan apabila kedua-dua pihak memahami nilai saling menghormati. Jika satu pihak terus membolot kejayaan dan menyerahkan segala kesalahan kepada pihak lain, hubungan itu akhirnya akan retak, bukan kerana UMNO tidak setia, tetapi kerana kesetiaan tersebut tidak pernah dihargai.
Perumpamaan Nordin Kardi cukup tepat. Pisau berada di tangan kanan Perdana Menteri, manakala timun berada di tangan kiri. Beliau boleh menggunakan pisau itu untuk mengukir sebuah karya politik yang besar, iaitu Kerajaan Perpaduan yang benar-benar adil, matang, menghormati sejarah dan mengiktiraf setiap rakan.
Pisau yang sama juga boleh digunakan untuk mencincang kepercayaan yang dibina hampir empat tahun hanya kerana tunduk kepada emosi, tekanan tentera siber dan desakan pemimpin yang gagal memahami makna perkongsian.
Perdana Menteri perlu menentukan sama ada UMNO-BN benar-benar rakan kerajaan atau sekadar alat untuk mempertahankan kuasa. Jika UMNO ialah rakan, hormatilah parti itu, iktiraf sumbangan menterinya dan hentikan usaha memadam sejarahnya. Kerajaan Perpaduan bukan kerajaan seorang, bukan milik PH semata-mata dan bukan pentas penjenamaan mana-mana individu.
Kerajaan ini berdiri kerana sumbangan bersama. Maka kejayaannya juga wajib dikongsi bersama. Sekiranya budaya membolot kredit dan meminggirkan UMNO terus dipelihara, jangan salahkan parti itu apabila akhirnya memilih untuk tidak lagi menjadi timun yang menunggu untuk dicincang.
