Apabila Datuk Seri Anwar Ibrahim secara terbuka menghargai keputusan Datuk Seri Dr Ahmad Zahid Hamidi untuk membawa UMNO dan Barisan Nasional menyertai Kerajaan Perpaduan, itu bukan basa-basi antara Perdana Menteri dengan timbalannya. Itu ialah pengakuan terhadap satu keputusan politik yang mengubah haluan negara selepas Pilihan Raya Umum Ke-15.
PRU15 tidak memberikan mandat mudah kepada mana-mana gabungan untuk membentuk kerajaan secara bersendirian. Negara berada di persimpangan, sama ada terus terperangkap dalam perebutan kuasa dan pertukaran kerajaan atau membina suatu kerjasama baharu yang merentasi permusuhan politik lama. Dalam keadaan genting itulah Ahmad Zahid membuat keputusan yang bukan sahaja sukar, tetapi sangat berisiko kepada kedudukannya sendiri.
Beliau memilih kestabilan ketika pilihan yang lebih mudah ialah meneruskan permusuhan. Beliau memilih rundingan ketika sentimen akar umbi masih dibelenggu luka pertandingan. Beliau memilih untuk membawa BN menyertai sebuah kerajaan bersama Pakatan Harapan walaupun mengetahui keputusan itu akan diserang dari luar dan dipersoalkan dari dalam.
Anwar mengakui hakikat tersebut dalam ucapan dasarnya pada Kongres Nasional KEADILAN 2026. Beliau merakamkan penghargaan kepada Ahmad Zahid selaku Presiden UMNO dan Pengerusi BN yang bertekad bersama-sama membentuk Kerajaan Perpaduan. Anwar turut menegaskan bahawa keputusan tersebut “tidak sia-sia”.
Ungkapan itu penting. Ia bermaksud Anwar sendiri mengiktiraf bahawa kestabilan yang dinikmati kerajaan hari ini tidak lahir secara automatik. Ia terbina daripada keberanian beberapa pemimpin membuat keputusan yang tidak popular, tetapi diperlukan negara. Ahmad Zahid bukan penumpang yang menaiki kerajaan selepas ia terbentuk. Beliau ialah antara arkitek yang memungkinkan kerajaan itu dibentuk.
Tanpa keputusan BN, keseimbangan politik selepas PRU15 tentunya berbeza. Tanpa keberanian Ahmad Zahid mempertahankan pendiriannya, tidak mungkin kerjasama antara dua blok yang bertarung sekian lama dapat dibina dengan begitu cepat. Sokongan GPS, GRS dan parti-parti lain kemudiannya melengkapkan sebuah gabungan persekutuan yang lebih luas tetapi langkah BN merupakan salah satu engsel terpenting yang membuka pintu pembentukan tersebut.
Sebab itu dakwaan bahawa hubungan Anwar dengan Ahmad Zahid kini retak perlu dinilai berdasarkan fakta, bukan bisikan politik. Anwar telah menafikannya secara terbuka. Beliau menegaskan hubungan mereka kekal baik dan memilih pendekatan damai dalam menguruskan perbezaan. Persaingan atau perbezaan strategi di peringkat negeri, menurutnya, tidak bermaksud hubungan dan kerjasama di peringkat Persekutuan turut runtuh.
Inilah realiti sebuah kerajaan gabungan. Kesatuan tidak bermaksud semua parti mesti berfikir sama, bertanding dengan strategi sama atau menghapuskan identiti masing-masing. PH tetap PH. UMNO dan BN tetap membawa sejarah, ideologi serta kelompok penyokong mereka sendiri. GPS dan GRS pula mempunyai keutamaan wilayah yang tersendiri.
Kerajaan Perpaduan tidak dibina atas penyeragaman mutlak. Ia dibina atas persetujuan bahawa perbezaan mesti diurus tanpa mengorbankan kestabilan negara.
Persaingan di sesebuah negeri bukan bukti bahawa Putrajaya sedang runtuh. Sebaliknya, keupayaan Anwar dan Ahmad Zahid memisahkan dinamika negeri daripada tanggungjawab Persekutuan menunjukkan kematangan yang selama ini jarang dilihat dalam politik Malaysia. Dua parti boleh berbeza strategi dalam pilihan raya, tetapi masih bekerjasama dalam perkara yang melibatkan ekonomi, pentadbiran dan kepentingan rakyat.
Namun kerjasama ini tidak boleh bergantung pada hubungan peribadi dua pemimpin semata-mata. Penghargaan Anwar kepada Ahmad Zahid perlu diterjemahkan kepada budaya saling menghormati di seluruh Kerajaan Perpaduan. Parti-parti komponen tidak boleh memperlakukan UMNO sebagai penyokong tambahan yang hanya diperlukan untuk mencukupkan angka, sebagaimana UMNO juga tidak boleh menganggap rakan-rakannya sekadar alat untuk kekal berkuasa.
Setiap pihak mempunyai maruah, mandat dan batas yang perlu dihormati. Kerjasama akan bertahan bukan kerana semua perbezaan disembunyikan, tetapi kerana perbezaan diurus melalui perundingan—bukan ugutan, sindiran atau tikaman dari belakang.
Ahmad Zahid telah mengambil risiko besar ketika membawa BN menyertai Kerajaan Perpaduan. Anwar pula kini mengakui bahawa keputusan itu tidak disia-siakan. Pengakuan tersebut menutup satu ruang kepada mereka yang mahu menggambarkan Ahmad Zahid sebagai watak sampingan dalam pembentukan kerajaan.
Sejarah yang jujur perlu mencatat bahawa Anwar menjadi Perdana Menteri dalam sebuah susunan politik yang turut dimungkinkan oleh keputusan Ahmad Zahid. Pada masa yang sama, Ahmad Zahid dan BN mendapat ruang untuk membuktikan bahawa mereka mampu meletakkan kestabilan negara mengatasi dendam politik lama.
Hubungan politik tidak diukur melalui ketiadaan perbezaan. Ia diukur melalui kemampuan untuk terus duduk semeja apabila perbezaan berlaku.
Anwar telah menyatakan pendiriannya: hubungan dengan Ahmad Zahid kekal baik, perbezaan negeri tidak menggugat kerjasama Persekutuan dan keputusan membentuk Kerajaan Perpaduan tidak sia-sia.
Mesejnya jelas, Ahmad Zahid bukan beban kepada kestabilan kerajaan. Beliau ialah antara sebab kestabilan itu wujud.
Dan apabila Anwar sendiri mengakuinya, mereka yang masih cuba memisahkan kedua-duanya sebenarnya sedang melawan realiti yang dibina oleh sejarah.
