 |
| Sedang tular |
Mengapa pentadbiran yang diterajui PH memilih seorang tokoh yang rekod pentadbirannya dikaitkan dengan penstrukturan dan pelupusan aset strategik negara?
Kerajaan mempunyai kuasa untuk membuat pelantikan, tetapi kerajaan tidak mempunyai kuasa untuk memaksa rakyat melupakan rekod.
Pelantikan Tan Sri Ahmad Badri Mohd Zahir sebagai Pengerusi FELDA bukan sekadar pertukaran individu di puncak sebuah agensi. FELDA ialah institusi yang memiliki tanah, kepentingan korporat, aset strategik dan pengaruh ekonomi yang besar. Di belakang segala angka dalam akaunnya terdapat ratusan ribu peneroka dan keluarga mereka yang bergantung pada keputusan pengurusan untuk menentukan pendapatan, pekerjaan serta masa depan generasi seterusnya. Pelantikan beliau telah diumumkan secara rasmi oleh FELDA.
Atas sebab itu, pelantikan ke jawatan tertinggi FELDA tidak boleh dinilai hanya berdasarkan biodata, gelaran atau tempoh seseorang berada dalam perkhidmatan awam. Pengalaman semata-mata tidak membuktikan kejayaan. Yang perlu diperiksa ialah keputusan yang berlaku ketika seseorang memegang kuasa, peranan yang dimainkannya dan kesan yang ditinggalkan kepada negara.
Poster yang tersebar mengaitkan tempoh Tan Sri Ahmad Badri sebagai Ketua Setiausaha Perbendaharaan dengan beberapa urusan besar melibatkan aset Tabung Haji, kepentingan Khazanah Nasional dalam IHH Healthcare, Sapura Upstream, pegangan Axiata dalam M1 Singapura, Acıbadem Sigorta dan hartanah kerajaan Malaysia di Hong Kong. Jumlah yang diketengahkan dikatakan melebihi RM38 bilion.
Angka dan kesimpulan dalam poster tersebut masih perlu diperiksa dengan teliti. Sebahagian urusan yang disenaraikan ialah pemindahan aset kepada entiti kerajaan, sebahagian lagi merupakan pelupusan kepentingan korporat oleh syarikat berkaitan kerajaan, manakala beberapa angka memerlukan pembetulan atau penjelasan lanjut.
Namun mengapa pentadbiran yang diterajui PH memilih seorang tokoh yang namanya dikaitkan dengan era penstrukturan dan pelupusan aset strategik untuk mengetuai FELDA?
Lebih menarik, hubungan pentadbiran Tan Sri Ahmad Badri dengan kerajaan PH bukanlah sesuatu yang baharu. Rekod rasmi Kementerian Kewangan menunjukkan beliau berkhidmat sebagai Ketua Setiausaha Perbendaharaan dari 2018 hingga 2020, iaitu dalam tempoh yang sama Lim Guan Eng menjadi Menteri Kewangan.
Dokumen rasmi kementerian pada Januari 2020 turut menyenaraikan Lim Guan Eng sebagai Menteri Kewangan dan Ahmad Badri sebagai Ketua Setiausaha Perbendaharaan. Secara pentadbiran, beliau merupakan pegawai kanan utama kementerian yang bertugas di bawah kepimpinan Lim Guan Eng ketika PH 1.0.
Fakta tersebut tidak dengan sendirinya membuktikan bahawa Ahmad Badri ialah “alat” mana-mana parti atau bahawa beliau bertanggungjawab secara peribadi terhadap setiap keputusan yang dibuat pada zaman itu. Namun hubungan pentadbiran tersebut menjadikan pelantikannya hari ini lebih daripada sekadar pemilihan seorang profesional neutral yang tidak mempunyai sejarah dengan PH.
Beliau pernah berada di pusat pentadbiran kewangan ketika Lim Guan Eng menerajui Kementerian Kewangan. Kini, beliau kembali diberikan amanah mengawal sebuah institusi strategik yang mempunyai tanah, syarikat dan aset bernilai tinggi.
Maka, rakyat bertanya, adakah pelantikan ini dibuat semata-mata atas merit atau ia mencerminkan kesinambungan keyakinan politik terhadap seorang pelaksana yang pernah membantu melaksanakan dasar kewangan kerajaan PH terdahulu?
Dalam pemahaman rakyat, timbul syak bahawa beliau dipilih kerana merupakan individu yang mudah digunakan untuk melaksanakan agenda berkaitan aset FELDA.
Syak tersebut belum menjadi bukti. Namun ia bukan kebimbangan yang boleh dipadam hanya melalui kenyataan bahawa beliau mempunyai pengalaman luas, integriti tinggi dan pengetahuan mendalam tentang pentadbiran kewangan.
Sebaliknya, pengalaman itulah yang perlu diperiksa.
Sebagai bekas Ketua Setiausaha Perbendaharaan, beliau tentu memahami struktur pemilikan kerajaan, kaedah penilaian aset, mekanisme pemindahan kepentingan, penstrukturan hutang dan proses kelulusan transaksi besar. Pengetahuan sedemikian boleh menjadi kekuatan sekiranya digunakan untuk melindungi FELDA. Namun ia juga boleh menimbulkan kebimbangan sekiranya kerajaan mempunyai rancangan untuk menggerakkan, mencagarkan atau melupuskan asetnya.
Semakin besar kuasa yang diberikan, semakin besar kewajipan kerajaan untuk menjelaskan rasional pelantikan, mandat sebenar serta batas kuasa individu berkenaan.
FELDA memiliki aset yang tidak boleh dinilai hanya melalui harga pasaran. Tanah FELDA mempunyai nilai sejarah, sosial dan strategik. Ia terbina daripada pengorbanan peneroka yang membuka kawasan, membina penempatan dan menghidupkan ekonomi luar bandar.
Sebarang usaha menjual, memindahkan, mencagarkan atau menstrukturkan asetnya bukan sekadar keputusan perniagaan. Ia menyentuh warisan dan masa depan sebuah komuniti nasional.
Kebimbangan menjadi lebih munasabah apabila istilah seperti “pengoptimuman aset”, “rasionalisasi portfolio”, “penjanaan nilai” dan “penstrukturan semula” sering digunakan untuk menggambarkan keputusan yang akhirnya mengubah pemilikan atau mengurangkan kepentingan institusi awam.
Istilah sedemikian kelihatan profesional dalam laporan korporat. Namun di sebaliknya mungkin berlaku penjualan tanah, pemindahan syarikat, pengurangan pegangan atau kemasukan pihak luar ke dalam aset strategik. Apabila kesannya mula dirasai, rakyat pula hanya diberitahu bahawa segala keputusan telah dibuat mengikut prosedur.
Prosedur semata-mata tidak menjamin bahawa sesuatu keputusan berpihak kepada kepentingan rakyat.
Kerajaan perlu menjelaskan sama ada Ahmad Badri diberikan mandat untuk menjual aset FELDA, menstrukturkan anak syarikat, membawa masuk pelabur luar, mencagarkan tanah atau mengurangkan pegangan FELDA dalam mana-mana syarikat.
Sekiranya semua itu tidak berada dalam perancangan, kerajaan sepatutnya tidak keberatan memberikan jaminan terbuka bahawa aset strategik FELDA tidak akan dipindahkan atau dilupuskan tanpa penilaian bebas, proses kompetitif, penelitian awam dan pengetahuan peneroka.
Pengerusi baharu juga perlu tampil menyatakan pendiriannya. Adakah beliau bersedia menjamin bahawa tanah FELDA tidak akan dijadikan sumber tunai apabila kerajaan menghadapi tekanan kewangan? Adakah kontrak besar akan melalui tender terbuka? Bagaimanakah konflik kepentingan akan diuruskan? Apakah sasaran yang akan digunakan untuk mengukur prestasinya?
FELDA tidak memerlukan satu lagi biodata panjang. FELDA memerlukan jaminan yang boleh dipegang.
Tan Sri Ahmad Badri tidak boleh disabitkan hanya melalui sebuah poster. Namun beliau juga tidak boleh dikebalkan daripada penelitian hanya kerana memiliki gelaran dan pengalaman panjang.
Keadilan menuntut bukti sebelum tuduhan diterima. Akauntabiliti pula menuntut jawapan sebelum kepercayaan diberikan.
Hakikat bahawa beliau pernah bertugas di bawah Lim Guan Eng tidak membuktikan wujudnya agenda tersembunyi. Tetapi ia mengukuhkan alasan mengapa kerajaan perlu lebih telus. Hubungan pentadbiran lama itu menyebabkan pelantikannya tidak boleh dipersembahkan seolah-olah beliau seorang tokoh luar yang langsung tidak mempunyai kaitan dengan dasar dan keputusan PH terdahulu.
Sekiranya pelantikan ini benar-benar bertujuan memulihkan dan memperkukuh FELDA, kerajaan perlu membuktikannya melalui mandat yang jelas, had kuasa yang tegas serta perlindungan terbuka terhadap aset peneroka.
Tanpa jaminan tersebut, sukar untuk menyalahkan rakyat apabila mereka melihat pelantikan ini bukan sekadar usaha mendapatkan seorang pengurus, tetapi langkah meletakkan seorang pelaksana yang telah dikenali, pernah bekerjasama dengan pentadbiran PH dan memahami bagaimana aset negara boleh digerakkan melalui sistem.
Dalam isu sebesar FELDA, kerajaan tidak cukup sekadar menafikan bahawa pengerusinya akan dijadikan alat.
Kerajaan mesti membuktikan bahawa FELDA tidak akan diperalatkan.
